اگراینجارا نمی خواندی،

حتما غر میزدم و مینوشتم که چقدر این روزها تو بده شده ای و مرا اذیت میکنی...من جز تو رفیقی ندارم...

باید به دنبال وبلاگ دیگری برای نوشتم بگردم. جایی که کسی نداند من کیم...!

حالا که به همه گفته ام،

چقدر اوضاع اسف بارتر شده است!

نه خواهری کنارم هست که با او خوشحالی کنم نه انها که فکر میکردم مثل خواهرم هستند یادی از من میکنند! و نه حتی تبریکی..........ای دنیاچقدر تو بی رحمی!

من باید خیلی بیشتر احتیاط کنم

و اگر بعضی ها همه کار میکنند و سفر هم می روند، من نباید بروم

چون که به قول مادرم، آنها که مثل من به زور بچه هایشان را توی دلشان نگه نداشته اند.........

وای من.............

خدایا

آیا این لذت بی نظیر، این لگدهای مست کننده ، و این تبریکهای پر از اشتیاق...سهمی از انسان بودن است؟

بی شک که لطف تو به آنهایی که دارند بی شمار است، بی نهایت....

وبه آنهایی که بدون زحمت دارند.....نمی دانم چه توصیفی برایش بیاورم...

خوشحالم که قدر این نعمت را می فهمم...

باورم نمی شود که این حقیقت داشته باشد

که بعضی ها کافی ست اراده کنند

همان فردایش می توانند مادر باشند!

یعنی این موهبت به این رایگانی در اختیار بشریت قرار گرفته؟!!

کاش میشد که باخیال راحت بنویسم

که حرکتهای قلقلک وارت چقدر شیرین است

و غصه نخورم که زنی با آرزو و حسرت از در این خانه بیرون برود...

خدایا همه طفلهای در شکم و بیرون شکم را نگهدار باش...